Wielkanoc
Zbliżają się święta więc jak zwykle jest "polowanie" na szynkę i kupowanie wiktuałów potrzebnych na świąteczny stół. Najważniejsze były jajka. Z nich robiło się pisanki, nieodzowny element tych świąt. Symbol nowego życia. Barwiło się je w specjalnych farbkach i łuskach cebuli. Była z tym cała zabawa, bo gdy czwórka dzieciaków wzięła się za kolorowanie, to pół kuchni było kolorowe. W piątek mama piekła sernik i baby drożdżowe (mazurki znacznie później wkroczyły do maminej kuchni), a wieczorem wszyscy uczestniczyliśmy w liturgii Wielkiego Piątku. W tym dniu obowiązywał post ścisły, więc jadło się śledzie i to tylko 2 razy. Post, już nie tak ścisły, przechodził również na sobotę, nie jadło się nic mięsnego, słodyczy też nie. Także w sobotę chodziło się do kościoła odwiedzić Grób Pański i poświęcić pokarmy. W pięknie udekorowanym koszyczku nieśliśmy pisanki, jajka już obrane, kawałek chrzanu, kiełbaski, chleba, babeczkę i sól. Zdarzyło się, że w powrotnej drodze mój brat stwierdzał, że jest tak głodny, iż musi posilić się jajkami z koszyka. Na szczęście rodzice rozumieli nasze ogromne apetyty i reprymendy nie było. Często tato zabierał nas i odwiedzaliśmy Groby Pańskie w Kościołach Dominikanów, Redemptorystów, w Katedrze, w Kościele Garnizonowym. Ja dzisiaj kultywuję ten zwyczaj. I oto nastaje Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. Raniutko szliśmy na Rezurekcję, której rozpoczęciu towarzyszyły wystrzały kapiszonowe na wiwat. Wszak Chrystus pokonał śmierć i Zmartwychwstał. Ludzie pozdrawiali się słowami "Chrystus zmartwychwstał", a odpowiadało się "Prawdziwie zmartwychwstał". Po powrocie z kościoła zasiadaliśmy do wielkanocnego śniadania. Na stole królowały jajka , wędliny, sałatki i biała kiełbasa. Do tego specjalny chrzan z poszatkowanymi jajami i śmietaną, ćwikła, a do picia kakao serwowane z dużego dzbanka. Kakao oczywiście od dziadka z Anglii. Zanim zasiedliśmy do stołu wszyscy odświętnie ubrani odmawialiśmy modlitwę, a potem dzieliliśmy się święconym jajkiem. Drugi dzień świąt to - po mszy świętej - przede wszystkim śmigus-dyngus. Tato już rano zakradał się do naszych pokoi i pryskał nas wodą. Z wiekiem zmądrzeliśmy i tato zastawał drzwi zamknięte. Trzymaliśmy je mocno za klamkę, ale tato pomysłowo, psikał nas przez dziurkę od klucza. Bywały tak ciepłe dni, że sąsiad robił nam dyngusa w ogrodzie, prosto ze szlauchu . Okrzykom i śmiechom nie było końca. Na naszej cichej uliczce dzieciarnia polewała czym się dało. Mój brat Jurek wymyślił zawody na jajka. Stukaliśmy się pisankami i ten, którego jajko ocalało zabierał jajko pokonanemu. Jakimś cudem najczęściej wygrywał mój brat.
To wszystko działo się dawno, dawno temu. Świat się zmienił i my wraz z nim. Ale może warto pamiętać o szacunku jakim obdarzało się rodziców, o wartościach, które nam wpajali.
Ewa Semków
-
Kompotierki mojej Mamy
Kompotierka, co to jest? Czy ktoś jeszcze używa tej nazwy?
-
Wielkanoc w Wilnie
Krystyna Bukowczyk – KARTKI Z PAMIĘTNIKA – Już w przyszłą niedzielę Wielkanoc 2026. Przypomniałam sobie ten wielkanocny i przed wielkanocny czas, sprzed…
-
Kawiarenki…
Wrocław w czasach PRL-u mógł pochwalić się kawiarniami. Od pl. Kościuszki ze znakomicie prosperującym Empikiem, Klubem Muzyki i Literatury, Stylową oraz pobliskim Pałacykiem (który…
-
8 marca 68 i imieninowa niespodzianka
Krystyna Bukowczyk – KARTKI Z PAMIĘTNIKA – Wspomnienia z marca 1968. Wiec studentów na Uniwersytecie Warszawskim i niespodziewane aresztowanie Miecia mojego męża…
-
Rozmowa z Norwidem
1. O kobietach... /na podstawie - Norwid o emancypacji kobiet /Pisma…
-
Implanty piersi zmieniły się w ciągu 20 lat.
W ciągu ostatnich dwóch dekad technologia implantów piersi przeszła drogę od kontrowersji i restrykcji w tym zakazu stosowania silikonowych implantów oraz obaw o ryzyko chłoniaka…
-
Endometrioza
Marzec to miesiąc świadomości endometriozy – choroby, która dotyka około 10% kobiet w wieku rozrodczym na świecie, czyli nawet 190 milionów osób. Mimo tak dużej skali problemu, wiele…
-
Notowanie wspiera mózg. Długopis lepszy niż aplikacja.
Najtańsza terapia na świecie! Długopis lepszy niż aplikacja? Jak notowanie wspiera mózg, gdy inni klikają czy scrollują?
-
Tworzywa sztuczne bohaterami wnętrz
Minimalistyczne beże ustępują miejsca odważnym kolorom i kontrastom w 2025 roku do wnętrz wraca eklektyczny maksymalizm. Plexi, PVC i HPL stają się narzędziem kreatywnych aranżacji, które…
-
Wywiad - Majka Fijewska
Maria Król-Fijewska (Majka Fijewska), psycholożka kliniczna i psychoterapeutka, autorkawielu specjalistycznych publikacji mi.in. kultowego poradnika "Stanowczo łagodnie bezlęku".…
-
Zdrowie jako przewaga konkurencyjna
Zdrowie menedżera to dziś nie luksus, lecz strategiczna inwestycja w efektywność, odporność i przewagę rynkową. Holistyczne podejście do dobrostanu lidera przekłada się bezpośrednio na…
-
Muzealny salon dla Pań. O modzie, życiu i obyczajach w XIX stuleciu
Jak ocalić reputację? Savoir-vivre w XIX wieku18 kwietnia 2026, sobota, godz. 11.00, Willa Caro
-
Wystawa „Do Wiedeńskiej czy do Schnapki? Kawiarnie sto lat temu”
Już 27 marca 2026 roku Muzeum w Gliwicach zaprosi publiczność w niezwykłą podróż w czasie – do świata zapachu świeżo palonej kawy, gwaru rozmów, stukotu filiżanek i…
-
Warsztaty kroszonkarskie z wydmuszkami
Odkryj magię wielkanocnych kroszonek i stwórz własne, misternie zdobione pisanki inspirowane śląską tradycją. Dołącz do wyjątkowych warsztatów w Zamku Piastowskim i poznaj tę niezwykłą…
Dołącz do dyskusji - napisz komentarz
Dagmara 17/04/2023, 13:09
Ewo, piękne wspominki, Wielkanoc rzeczywiście ważna jest dla katolików. Obecnie, w większości domach, czas świąteczny traktuje się bardziej zwyczajowo niż religijnie. Cóż, zdarzenie, które dzieją się wokół kościoła, przyczyniły do tego. Jedno jest pewne, warto zadumać się nad sobą, bliskimi i życiem. Wiosna jest pięknym czasem, i wyzwala w nas dobre emocje.
Wiosennie pozdrawiam,
Dagmara
Ewa Radomska 14/04/2023, 18:21
Szkoda, że współcześnie zwyczaj Śmigusa - Dyngusa swego czasu przybrał formę chuligańskich wybryków kiedy to w miastach całe grupy rozwydrzonych młodocianych z wiadrami pełnymi wody oblewały bez litości kogo się dało nawet starszych ludzi wychodzących z kościoła. Zauważyłam, że na szczęście "moda ta" już się znudziła i jest spokojniej...Kiedyś na wsiach kawalerowie biegali za pannami też z wiadrami pełnymi wody, ale była to jakby forma zalotów, to było co innego. Najbardziej oblewali najładniejsze i wtedy to był dla nich honor!
Zdzisława Wenska 12/04/2023, 19:54
Piękne wspomnienia. Też troskliwie przechowuję w pamięci dawne chwile, gdy jako dziecko przeżywałam te radosne Święta w rodzinnym gronie. Było skromnie, nie tak jak dziś , gdy tak łatwy jest dostęp do dóbr wszelakich , ale było jakoś radośniej...